Το να τρέχεις στα βουνά είναι σίγουρα εμπειρία μοναδική, ωστόσο να αγωνιστείς και να τερματίσεις στο UTMB είναι εμπειρία ζωής.

Ιανουάριος 2020 : Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο δώρο μια ημέρα μετά τα γενέθλια μου, λαμβάνοντας στο προσωπικό ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την επίσημη απάντηση από την διοργάνωση ότι είμαι ένας από τους τυχερούς συμμετέχοντες που θα λάμβανα μέρος στο UTMB τον Αύγουστο 2020.

Ένα δώρο το οποίο έμελλε να γίνει έκπληξη στην πορεία. Η έξαρση της επιδημίας και η παγκόσμια πολιτική της καραντίνας, δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστή και την συγκεκριμένη διοργάνωση η οποία προέβη σε ακύρωση όλων των αγώνων της για το έτος 2020. Ένα νέο το οποίο άφηνε μια πίκρα, αλλά από την άλλη με όλες τις απαγορεύσεις και περιορισμούς που υπήρχαν την συγκεκριμένη εποχή, ήταν τελικά αναμενόμενη. Ωστόσο το δώρο μου θα μπορούσα να το εξαργυρώσω στην επόμενη τριετία χωρίς αναμονές.

Ιανουάριος 2022 : Το YES από την διοργάνωση ήρθε ξανά μετά από 2 χρόνια και πλέον αυτή τη φορά το εισιτήριο που είχα στα χέρια μου από το 2020 έπρεπε πλέον να εξαργυρωθεί με τον καλύτερο τρόπο και η συμμετοχή μου για τον Αύγουστο του 2022 είναι πλέον μια πραγματικότητα!

UTMB 00

UTMB : Τέσσερα γράμματα που οι μυημένοι του ορεινού τρεξίματος τα γνωρίζουν πολύ καλά. Ultra Trail Mont Blanc ορεινός αγώνας υπεραπόστασης 170 χλμ με θετική υψομετρική 10.000 μ, χρονικό όριο τις 46 ώρες και 30 λεπτά, διάσχιση σε τρείς χώρες (Γαλλία,Ιταλία,Ελβετία) και ο γύρος του Λευκού όρους με αφετηρία και τερματισμό το Chamonix. Το ΤΜΒ (Trail du Mont-Blanc), το μονοπάτι δηλαδή που περιβάλλει το Λευκό Όρος είναι ίσως το πιο πολύ-περπατημένο σε όλο τον κόσμο. Ένας αγώνας που κάθε χρόνο προσελκύει όλους τους απανταχού λάτρεις του ορεινού τρεξίματος. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλα τα κορυφαία ονόματα το αθλήματος ταξιδεύουν μέχρι το Chamonix κάθε χρόνο την τελευταία βδομάδα του Αυγούστου, την «Μέκκα» των ορεινών αθλημάτων. Δεκάδες χιλιάδες αθλητές από όλον τον κόσμο ταξιδεύουν μαζί τους για να ζήσουν μια γιορτή σε λάμψη και μέγεθος η οποία δεν συναντάει κανείς σε καμία άλλη διοργάνωση σε όλον τον κόσμο!

UTMB 01

Η Προετοιμασία : Για να μπορέσει κάποιος να ανταπεξέλθει σε έναν τέτοιο αγώνα πρέπει να υπάρξει και η ανάλογη προετοιμασία. Η αλήθεια είναι ότι από τον Γενάρη και έπειτα ξεκίνησα πλέον να προσαρμόζομαι στις απαιτήσεις που θα συναντούσα στον αγώνα τον Αύγουστο. Καταρχήν, τα χιλιόμετρα ήταν πλέον περισσότερα μέσα στην εβδομάδα όπως και οι συνολικές υψομετρικές. Οι νυχτερινές προπονήσεις είχαν αυξηθεί και σε όλα αυτά είχα μαζί μου το σακίδιο με όλο τον υποχρεωτικό εξοπλισμό (επιπλέον 5 κιλά) τον οποίο είχε καθορίσει η διοργάνωση, έναν εξοπλισμό σίγουρα που θα πρέπει να έχει μαζί του ο κάθε συνειδητοποιημένος συμμετέχων όταν σκοπεύει να τρέξει εκεί έξω μόνος του στις Άλπεις.

Πέρα όμως από τις προπονήσεις που γινόταν κάθε βδομάδα στον λατρεμένο Υμηττό μου, επεδίωξα να αγωνιστώ και σε αγώνες ορεινού τρεξίματος, ώστε η προσομοίωση να είναι αρκετά ρεαλιστική, διότι οι αγώνες πάντα μας βάζουν σε μια ανταγωνιστική διάθεση, όχι τόσο με τους υπόλοιπους αθλητές, αλλά περισσότερο με τον εαυτό μας.

Ο πρώτος αγώνας που επέλεξα ήταν ο Μαραθώνιος Υμηττού τον Απρίλιο’22 με συνολική απόσταση 46 χλμ +2200μ, ώστε να τιμήσω και το βουνό που φιλοξενεί καθημερινά τις πρωινές μου προπονήσεις, αλλά την φορά αυτή την Νότια πλευρά του.

Επόμενος αγώνας ήταν το Tihio race 51 χλμ +2600 μ όπου η τοποθεσία βρίσκεται στο Τείχιο Δωρίδας στα NΔ του νομού Φωκίδας και ένα μικρό γραφικό χωριό σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από την Ναύπακτο και σε υψόμετρο 580 μέτρα.

Τελευταίος αγώνας που επιλέχθηκε ήταν το Olympus Ultra με συνολικό μήκος 71 χλμ και συνολική υψομετρική διαφορά 5550 μ. αγώνας με υπογραφή από Olympus marathon και με τον επιβλητικό Όλυμπο να ολοκληρώνει την αγωνιστική μου προετοιμασία τον Ιούνιο’22, δυο μήνες πριν την μεγάλη εκκίνηση.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατελείωτες για τους παραπάνω αγώνες και την ομορφιά που μπορεί να συναντήσει κάποιος τρέχοντας σε αγώνες ορεινού τρεξίματος και ειδικά στην Ελληνική γη που έχουμε την ευλογία να ζούμε και να την χαιρόμαστε. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας μας είναι ορεινό. Βουνά μικρά και μεγάλα καλύπτουν το 80% του εδάφους της.

Ωστόσο η ομορφιά αυτή πλέον χάνεται καιρό με τον καιρό και η αιτία δεν είναι άλλη από την ‘πράσινη’ ανάπτυξη, όπου με μεγάλη λύπη συνάντησα στο όρος Τρίκορφα (και όχι μόνο) στην ορεινή Ναυπακτία από τις ανεμογεννήτριες και το φυσικό τοπίο να αλλοιώνεται από την διάνοιξη μεγάλων χωματόδρομων, βιάζοντας στην κυριολεξία την βιοποικιλότητα της ευρύτερης περιοχής.

Η προετοιμασία που έθεσα ολοκληρώθηκε με επιτυχία προπονητικά και αγωνιστικά.

Το ταξίδι πλέον έφτασε.

Ταξίδι και Διαμονή :Βρισκόμαστε προς το τέλος του καλοκαιριού με τις θερμοκρασίες ακόμη στα ύψη και όλα πλέον είναι έτοιμα για το ταξίδι στις Γαλλικές Άλπεις. Αεροπορικά εισιτήρια και διαμονή είχαν ήδη κλειστεί εδώ και μήνες πριν. Φτάνουμε πλέον Chamonix, μέσω Γενεύης. Το Chamonix είναι ένα από τα παλαιότερα θέρετρα σκι στη Γαλλία, με υψόμετρο 1030 μ. και η πόλη που φιλοξένησε τους πρώτους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1924.

Μερικές μέρες χαλάρωσης με την οικογένεια μου πριν τον μεγάλο αγώνα και την δυνατότητα να εξερευνήσω το Σαμονί και τα αξιοθέατα του. Η πρώτη μέρα μας βρίσκει να περπατάμε στα δρομάκια του χωριού. Οι εικόνες που συναντά ο επισκέπτης είναι πανέμορφες και μόνο ασυγκίνητο δεν μπορούν να τον αφήσουν αφού το κέντρο της πόλης δίνει την δική του ξεχωριστή πινελιά. Όπως είθισται σε κάθε ορεινό χωριό, υπάρχουν διαφόρων ειδών μαγαζιά. Υπάρχει η αγορά, οι καφετέριες και εστιατόρια που ανταποκρίνονται στις προτιμήσεις του καθενός.

UTMB 02

Η πινελιά της διοργάνωσης του UTMB είναι εξίσου έντονη και ήδη στο κέντρο έχει στηθεί το επιβλητικό ικρίωμα της εκκίνησης, όπου σε λίγες μέρες θα έχω την τύχη να σταθώ από κάτω σαν αγωνιζόμενος πλέον. Η πρώτη μας μέρα πλέον τελειώνει και μας βρίσκει στο ξενοδοχείο γεμάτους από τις πρώτες εικόνες του ταξιδιού.

Η επόμενη μέρα είναι μέρα εξερεύνησης. Το πρωί ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα του ξενοδοχείου βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας το Λευκό βουνό (Mont Blanc). Η βόρεια πλευρά της κορυφής του Mont Blanc και συνεπώς η ίδια η κορυφή είναι τμήμα του χωριού του Σαμονί. Βλέποντας ένα τέτοιο θέαμα σίγουρα δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο τον επισκέπτη και το κίνητρο να δει το βουνό από κοντά μεγαλώνει.

UTMB 03

Το Mont Blanc (στα ελληνικά σημαίνει Λευκό Βουνό), με κορυφογραμμή 4810 μέτρα, αποτελεί το υψηλότερο βουνό των Άλπεων.

Για να φτάσεις εκεί, πρέπει αρχικά να ανέβεις το βουνό. Πώς θα το κάνεις αυτό; Υπάρχουν τρόποι που προσαρμόζονται στις προτιμήσεις σου αλλά και στις αντοχές σου. Για την ακρίβεια είναι δύο. Ή θα κάνεις ορειβασία, ή θα πας με το τελεφερίκ.

Η ορειβασία δεν ήταν προγραμματισμένη στο ταξίδι αυτό και έτσι από το ύψος των 1035 μ, επιβιβαζόμαστε στο τελεφερίκ L’Aiguille Du Midi και μέσα σε 20 λεπτά, αγγίζουμε το ύψος των 3842 μ.

Ανεβαίνοντας το βουνό ο επισκέπτης είναι σε θέση να απολαύσει το μοναδικό τοπίο των χιονισμένων βουνών και να νιώσει την αδρεναλίνη του να ανεβαίνει με την δυναμική της διαδρομής.

UTMB 04

Επόμενη εξερεύνηση το Mer de Glace, ή αλλιώς σε ελληνική μετάφραση, η θάλασσα των πάγων. Επίσης ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα του Chamonix. Η Mer de Glace είναι εύκολα προσβάσιμη από το κέντρο του Chamonix. Χρειάζεται μόνο να επιβιβαστείς στο Montevers railway, ένα vintage, κόκκινο τρενάκι και σε 20 λεπτά θα βρίσκεσαι στον παγετώνα. Η θάλασσα των πάγων είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παγετώνας των Άλπεων, με 7 χλμ. μάκρος. Μερικές φορές είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τον πάγο από το έδαφος, παρόλα αυτά το μέρος εξακολουθεί να έχει μια ιδιαίτερη δυναμική που σου προκαλεί συναισθήματα θαυμασμού.

Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το Grotte de Glace, στα ελληνικά μεταφράζεται η σπηλιά του πάγου. Πρόκειται για μια σπηλιά 100 μέτρων, στην οποία μπορείς να παρατηρήσεις τον παγετώνα στο εσωτερικό του. Ένα ξεχωριστό θέαμα που σε λίγα χρόνια θα είναι και αυτό είδος προς εξαφάνιση, καθώς η κλιματική αλλαγή το επηρεάζει.

UTMB 05

Η δεύτερη μέρα έχει τελειώσει και μας βρίσκει γεμάτους στο κατάλυμά μας, απολαμβάνοντας το σούρουπο στο Λευκό Βουνό, βλέποντας τις ηλιαχτίδες να χρωματίζουν την κορυφή του παγωμένου όρους, εικόνα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι.

Στις επόμενες μέρες κινούμαστε μέσα στο Σαμονί και στο ρυθμό του UTMB. Η διοργάνωση πέρα από τον κυρίως αγώνα των 170 χλμ παρέχει ένα μπουκέτο από οχτώ συνολικά αγώνες που ανάλογα με τις δυνατότητες ο καθένας μπορεί να δηλώσει συμμετοχή στον αντίστοιχο αγώνα.

Οι μέρες χαλάρωσης πριν το μεγάλο αγώνα περνούν και η μεγάλη στιγμή πλέον πλησιάζει.

Ο Μεγάλος Αγώνας : Η μεγάλη μέρα που περίμενα έφτασε. Παρασκευή 26 Αυγούστου 2022, 17:00. Ήδη όλο το Σαμονί σείεται από την μεγάλη γιορτή που πλέον έχει φτάσει στην κορύφωση της. Τριγύρω   παντού κόσμος περιμένει την εκκίνηση με μεγάλη αγωνία. Φυσικά και η δική μου αγωνία είναι εξίσου μεγάλη. Βρίσκομαι στην εκκίνηση του μεγαλύτερου αγώνα ορεινού τρεξίματος παγκοσμίως και αυτό από μόνο του με κάνει να σκέφτομαι πώς έφτασα μέχρι εδώ, ξεκινώντας πριν 10 χρόνια έναν αγώνα 5 χλμ στο μονοπάτι του Αη-Γιώργη στη Πάρνηθα. Τα λεπτά περνούν γρήγορα και το ψιλόβροχο το οποίο ξεκίνησε δεν είναι ικανό να χαλάσει την μεγάλη έκρηξη της εκκίνησης. Τελευταία φιλιά από την οικογένεια μου και ξεκινάει ο χρόνος πλέον αντίστροφα. Οι νότες του Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Conquest of Paradise ανεβάζουν την αγωνία στο ζενίθ και τα τελευταία 10 δευτερόλεπτα στις γιγαντοοθόνες προβάλλεται το γαϊτανάκι των χρωμάτων έτοιμο να ξεχειλίσει σαν μια μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου να συμβαίνει, όταν ο διοργανωτής δίνει την εκκίνηση πλέον ακριβώς στις 18:00.

Η εκκίνηση δόθηκε και αυτό το ποτάμι των ανθρώπων τρέχει πλέον ορμητικά σε έναν αγώνα που μέχρι να έρθει το τέλος του, σίγουρα οι εμπειρίες θα είναι διαφορετικές για τον καθένα μας.

UTMB 06

Ξεκινάω αυτό τον μεγάλο αγώνα παρέα με τον Δημήτρη ο οποίος είχε έρθει πριν 2 μέρες στο Σαμονι από την Κομοτηνή. Είναι η δεύτερη του φορά που συμμετέχει και στην πρώτη του συμμετοχή λόγω τραυματισμού δεν ολοκλήρωσε τον αγώνα. Οι συμβουλές που μου δίνει πολύ χρήσιμες όπως και οι συμβουλές που έλαβα το προηγούμενο διάστημα από την καλή μου φίλη Dragana που στην προετοιμασία μου, ζαλίσαμε τον Υμηττό ανεβοκατεβαίνοντας τον.

Τα πρώτα μέτρα μέχρι να βγούμε από το κέντρο του Σαμονί έγιναν περπατώντας, αφού οι συμμετέχοντες ήταν τόσοι πολλοί που δεν σου έδινε το περιθώριο να τρέξεις. Η αλήθεια είναι ότι θύμισε την πολυκοσμία του αυθεντικού Μαραθώνιο της Αθήνας, όπου σε όλο το διάστημα του αγώνα έβλεπα πίσω και μπρος μου αθλητές.

Το εκπληκτικό πάντως γεγονός που βίωσα στην διαδρομή βγαίνοντας από το Σαμονί ήταν οι επευφημίες του κόσμου, φωνάζοντας και χειροκροτώντας την μεγάλη προσπάθεια που μόλις είχαμε ξεκινήσει. Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του χωριού αγκάλιαζαν τόσο πολύ ζεστά αυτή την προσπάθεια που πραγματικά τα πρώτα χιλιόμετρα έγιναν με την ώθηση του κόσμου.

Σίγουρα το κύρους του αγώνα είναι πολύ μεγάλο αν σκεφτούμε ότι η απήχηση είναι τεράστια φιλοξενώντας τα μεγαλύτερα ονόματα του ορεινού τρεξίματος και η διοργάνωση φυσικά παρέχει τα πάντα στην κάθε λεπτομερείς.

Πρώτος μεγάλος σταθμός για την αρχική μας τροφοδοσία είναι το Saint Gervais στα 21 χλμ. και 810 μ υψόμετρο. Το αρχικό ψιλόβροχο σταμάτησε και η δύση του ηλίου μέσα από τα σκουρόχρωμα σύννεφα της απογευματινής βροχής δημιουργεί ένα πολύχρωμο θέαμα βγαλμένο από παραμύθι, το οποίο βιώνουμε στους πρόποδες του Λευκού όρους. Ήδη στα μέσα της διαδρομής έχουμε ενεργοποιήσει τον φακό κεφαλής και φτάνουμε στο πρώτο σταθμό μετά από 03:32. Οι επευφημίες του κόσμου εδώ είναι ακόμα μεγαλύτερες και σε όλο το χωριό έχει στηθεί ένα μεγάλο πάρτι με δυνατή μουσική από τα γύρω μαγαζιά.

UTMB 07

Ο σταθμός εδώ παρέχει τα πάντα για τον αγωνιζόμενο. Από σούπα λαχανικών, μακαρόνια μέχρι και σάντουιτς, βραστές πατάτες και σνάκς και όχι μόνο. Το μενού πραγματικά είναι πλούσιο και καταλαβαίνω αμέσως ότι ο αγώνας αυτός θα βγει χορτάτος!

Για να τερματίσει κάποιος έναν αγώνα μεγάλων αποστάσεων (80 χλμ και άνω) σίγουρα το θέμα της τροφοδοσίας είναι βασικό και θα πρέπει να τρώει καλά. Είναι θέμα διαχείρισης και οπωσδήποτε αυτή η διαχείριση χτίζεται από τις προηγούμενες αγωνιστικές αλλά και προπονητικές εμπειρίες σταδιακά, μέχρι να φτάσεις στο σημείο να ξέρεις τι τροφές είναι αυτές που δέχεται καλά το στομάχι σου. Οι πειραματισμοί σε έναν αγώνα πρέπει να αποφεύγονται!

Τρώμε και πίνουμε κάτι στα γρήγορα μαζί με τον Δημήτρη και αφήνουμε πίσω μας το Saint Gervais.

Επόμενος σταθμός είναι το Les Contamines στα 31.2 χλμ και 1170 μ υψόμετρο. Έχουμε μια πολύ ήπια ανηφόρα μπροστά μας ωστόσο δεν μας προβληματίζει καθόλου και ήδη έχουμε πιάσει έναν ωραίο ρυθμό. Πλέον είναι βράδυ και το ποτάμι των φώτων από τους φακούς κεφαλής είναι ένα από τα highlight της βραδιάς που διανύουμε. Μετά από 05:14 είμαστε στον δεύτερο μεγάλο σταθμό και οι βραδινές πλέον επευφημίες από τον κόσμο συνεχίζονται.

Η στάση μας αρκετά σύντομη και ανεφοδιαζόμαστε νερό με ηλεκτρολύτες. Οι ηλεκτρολύτες είναι απαραίτητοι για την εύρυθμη λειτουργία του νευρικού συστήματος και όλων των μυών του σώματος μας. Οι ηλεκτρολύτες είναι μέταλλα και ιχνοστοιχεία τα οποία διαλύονται στα υγρά του σώματος. Τους συναντάμε στο αίμα μας, στον ιδρώτα, στα ούρα, αλλά και σε άλλα υγρά και ιστούς του σώματος. Οι βασικοί ηλεκτρολύτες που βρίσκονται μέσα στο σώμα μας είναι το Νάτριο,Κάλλιο, Χλώριο,Ασβέστιο,Μαγνήσιο, Φωσφορικά άλατα, Διττανθρακικό άλας. Όταν ιδρώνουμε χάνουμε τόσο υγρά όσο και ηλεκτρολύτες, ειδικά νάτριο και χλώριο. Ως αποτέλεσμα, η άσκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει απώλεια ηλεκτρολυτών.

Η πρώτη βραδιά ξεκίνησε και συνεχίζεται με έναν αργό και σταθερό ρυθμό παρέα με τον Δημήτρη. Οι βραδινές μας συζητήσεις έχουν ξεκινήσει για τα καλά και η νυχτερινή κουβέντα μας βοηθά σε πολύ μεγάλο βαθμό ώστε να μην υπενθυμίζει το βιολογικό μας ρολόι ότι είναι ώρα για ύπνο.

Φτάνουμε πλέον στο Les Chapieux στα 50 χλμ και 1549 μ υψόμετρο ύστερα από 9 ώρες και 38 λεπτά. Έχουμε ανέβει συνολικά 2200 μ θετική υψομετρική και η βραδινή κούραση κάνει πλέον την εμφάνιση της. Φοράμε κάτι επιπλέον στο πάνω μέρος του σώματος μας ώστε να είμαστε ζεστοί. Όταν δεν τρέχεις και είσαι στάσιμος το τελευταίο πράγμα που θέλεις να ρισκάρεις είναι μια υποθερμία. Η στάση μας αυτή τη φορά είναι αρκετά μεγάλη, τρώμε πολύ καλά, η σούπα λαχανικών μου έχει κάτσει πολύ καλά είναι η αλήθεια όπως και η βραστές πατάτες. Οι φέτες πορτοκαλιού τονώνουν την ενυδάτωση μας. Στον σταθμό αυτό συναντάμε και την υπόλοιπη Ελληνική παρέα που προπορευόταν, τον Γιάννη, τον Γιώργο,τον Σπύρο.

Το τέλος της βραδιάς μας βρίσκει πλέον σε Ιταλικό έδαφος φτάνοντας στο καταφύγιο Elisabetta και το ξημέρωμα στη λίμνη Lac Combal στα 67 χλμ και 1970 μ υψόμετρο. Πλέον η κοιλάδα της Αόστας προβάλλει εντυπωσιακά μπροστά μας και τα πρωινά χρώματα της ανατολής του ηλίου σε συνδυασμό του πράσινου λιβαδιού και της λίμνης, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε τη νέα μέρα.

UTMB 08

Η πρωινή δροσιά και αύρα με την ηρεμία του τοπίου μας αναπτερώνει το ηθικό και πλέον ανηφορίζουμε για το Mont Favre στα 73 χλμ με υψόμετρο 2417 μ. Ο συνολικός μας χρόνος εδώ είναι 15:27 και επιπλέον έχουμε ανέβει 1400 θετική υψομετρική. Η θέα από ψηλά είναι η αιτία να σταματήσουμε και να δούμε πλέον όλη την κοιλάδα της Αόστα και το Λευκό όρος από την ΝΑ πλευρά και είναι ευλογία πραγματική να ζει κάποιος αυτή τη στιγμή.

UTMB 09

Ξεκινάμε πλέον την μεγάλη κατηφόρα και τραβερσάρουμε σε αλπικά πεδία με έντονη κλίση. Το τερέν είναι πλέον αρκετά τεχνικό και πετρώδες και χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση για το κάθε μας πάτημα.

Ύστερα από 7 χιλιόμετρα έντονης κατηφόρας φτάνουμε πλέον στο Courmayer στα 80 χλμ με υψόμετρο 1210 μ . Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ντόρα Μπάλτεα (Dora Baltea), ο οποίος είναι γνωστός στα γαλλικά ως Ντουάρ Μπαλτέ (Doire baltée) και στα ελληνικά ως Δούριας, όπως τον αποκαλούσε ο Στράβων. Εδώ κάνουμε την μεγάλη στάση μας και παραλαμβάνουμε τον σάκο ανεφοδιασμού μας. Ο συνολικός χρόνος που έχουμε είναι 17 ώρες και 50 λεπτά. Το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια που είχα μαζί μου δεν χρειάστηκε να το φορέσω διότι τα hoka μου ταίριαξαν πολύ καλά. Ωστόσο άλλαξα τις κάλτσες, t-shirt, buff και πραγματικά αισθανόμουν ότι ξεκινάω από την αρχή τον αγώνα. Πάντα σε αυτές τις μεγάλες αποστάσεις είναι καλό να γίνονται αυτές οι αλλαγές.

Μετά από ένα πλήρες γεύμα, ξεκινάμε για τον επόμενο προορισμό μας που είναι το καταφύγιο Μπερτόνε. Η θερμοκρασία έχει ανέβει αρκετά και μας δυσκολεύει η ζέστη την προσπάθεια μας. Έχουμε καλύψει την μισή περίπου διαδρομή και συνεχίζουμε.

UTMB 10

Ύστερα από μια ανάβαση με συνολική θετική υψομετρική 900μ φτάνουμε στο καταφύγιο Μπερτόνε και συνεχίζουμε προς το καταφύγιο Μπονάτι το οποίο είναι προς τιμή του μεγάλου ορειβάτη Walter Bonatti. Βρισκόμαστε σε υψόμετρο 2021 μ και γίνεται μια μικρή στάση για λίγο νερό και μια φωτογραφία λίγο πριν αποχωρήσουμε από τις Ιταλικές Άλπεις.

UTMB 11

Φτάνουμε στο Grand Col Ferret στο υψηλότερο σημείο της συνολικής διαδρομής με υψόμετρο 2537μ και βρισκόμαστε στο 102χλμ.Η τοποθεσία είναι το φυσικό σύνορο μεταξύ Ιταλίας και Ελβετίας και εδώ οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε είναι πυκνή ομίχλη, έντονος άνεμος και το αντιανεμικό να είναι πλέον αναγκαίο. Ο συνολικός μας χρόνος είναι 24 ώρες και 28 λεπτά και τα πρώτα σημάδια της κούρασης μας είναι πλέον έντονα.

Έχουμε περάσει πλέον στην Ελβετία και κατάβαση γίνεται μέσα από τα πράσινα Ελβετικά λιβάδια και πλέον στην παρέα μας προστίθεται και ο Γιάννης, φίλος και συναθλητής ο οποίος ξεκίνησε τον αγώνα με την προπορευόμενη Ελληνική παρέα. Δυστυχώς υπήρξαν αρκετές εγκαταλείψεις από τους Έλληνες συμμετέχοντες και από τους 12 που ξεκίνησαν πλέον μόνο οι 5 συνεχίζαμε.

Η κατηφόρα μας κουράζει και το σούρουπο μας βρίσκει φτάνοντας στο La Fouly στα 112 χλμ με υψόμετρο 1592μ, μια μικρή Ελβετική πόλη. Η στάση μας είναι αρκετά μεγάλη και το καλό φαγητό με την καλή υδροδοσία είναι απαραίτητη, διότι ξεκινάει πλέον η 2η συνεχόμενη νύχτα που πρέπει να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις ενός μεγάλου αγώνα.

UTMB 12

Η δεύτερη νύχτα ξεκίνησε και πλέον αυτό που έχει σημασία είναι η διαχείριση δυνάμεων και φυσικά η ψυχική δύναμη. Σε έναν αγώνα τέτοιου μεγέθους, πρέπει να έχεις ανακαλύψει εκ των προτέρων τα φυσικά αλλά και τα ψυχικά σου όρια. Η νύχτα είναι μεγάλη και ήδη έχουμε ξεκινήσει τις κουβέντες μεταξύ μας ώστε να έχουμε εγρήγορση και το μυαλό μας.

Επόμενη στάση το Champex Lac στα 126 χλμ με υψόμετρο 1470 μ και έχουμε 30 ώρες συνολικά γραμμένες μέχρι στιγμής. Τα χρονικά διαστήματα αυξάνονται στους σταθμούς τροφοδοσίας. Ο Γιάννης και ο Δημήτρης παίρνουν την απόφαση να κοιμηθούν για 20 λεπτά και γίνομαι το ξυπνητήρι τους, αφού δεν θέλω να κοιμηθώ. Τα σημάδια της κούρασης είναι έντονα και για τους υπόλοιπους αθλητές και οι περισσότεροι θέλουν να πάρουν έναν γρήγορο ύπνο.

Η νύχτα είναι δύσκολη για όλους μας. Είναι από τις στιγμές που το περπάτημα και το τρέξιμο γίνονται στα όρια του ύπνου, αλλά η εγρήγορση και η υπερένταση δεν μας το επιτρέπει. Η διάθεση μας πέφτει απότομα και πλέον η σιωπή απλώνεται μέσα στο σκοτάδι. Πλέον το μυαλό μας είναι ο κινητήρια δύναμη που μας δίνει ώθηση και δύναμη να συνεχίσουμε.

Στο τέλος της νύχτας φτάνουμε στο τελευταίο Ελβετικό χωριό Trient στα 143 χλμ με υψόμετρο 1470 μ και συνολικά τις 36 ώρες. Σε λίγο ξημερώνει και η ψυχολογία του Δημήτρη δεν είναι και η καλύτερη με αποτέλεσμα να περνάει από το μυαλό του η εγκατάλειψη. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να του δώσω δύναμη και να τον τραβήξω μαζί μου. Ευτυχώς όλα πάνε καλά και συνεχίζουμε. Λίγο πριν ξεκινήσουμε με καλεί στο τηλέφωνο και η Dragana η οποία μας παρακολουθεί ζωντανά από την σελίδα της διοργάνωσης. Τα λόγια της ήταν πολύ εμψυχωτικά και μου δίνει δύναμη για την συνέχεια.

Ξημερώνει πλέον. Σε αυτούς τους μεγάλους αγώνες των 100 μιλίων, όταν ξημέρωνε, πάντα η ψυχολογία άλλαζε θετικά και μου έδινε επιπλέον δύναμη. Είχα διαβάσει σε ένα άρθρο ότι αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στην ασφάλεια και στην προστασία που ένοιωθε ο πρώτος άνθρωπος στη γη με την ανατολή του ηλίου και την μετάβαση από το σκοτάδι στο φως. ‘Ένα σκοτάδι που αν αναλογιστούμε τους αντικειμενικούς κινδύνους που υπήρχαν στις απαρχές της ανθρωπότητας τότε σίγουρα το φως ήταν λυτρωτικό. Η καταγραφή αυτή λοιπόν έχει γίνει και στα γονίδια μας.

Επόμενος σταθμός είναι το χωριό Vallorcine στα 153 χλμ με υψόμετρο 1270 στα Γαλλικά εδάφη και η συνολική θετική υψομετρική που έχουμε καταγράψει είναι 9070μ. Ένα πρωινό τσάι είναι απαραίτητο και φυσικά ένα καλό γεύμα με πλούσια θρεπτικά στοιχεία. Απομένουν πλέον λιγότερα 20 χλμ αλλά μπροστά μας έχουμε μια μεγάλη ανάβαση με θετική υψομετρική 1000 μ περίπου.

Ξεκινάμε με ανεβασμένο το ηθικό και πλέον σκεφτόμαστε μόνο τον τερματισμό. Έχουμε να ανέβουμε ένα βουνό που η υψομετρική του είναι 1000μ. στη κορυφή La Tête Aux Vents. Ο ήλιος από το πρωί ήδη ξεκίνησε να χτυπάει κατακόρυφα πάνω από τα κεφάλια μας και σε συνδυασμό με την κούραση η προσπάθεια που καταβάλουμε είναι τεράστια. Μπροστά μας συναντάμε ορειβάτες που ανεβαίνουν κι αυτοί και αναγνωρίζοντας την υπερπροσπάθεια μας , μας δίνουν προτεραιότητα.

UTMB 13

Η τελευταία μεγάλη ανάβαση, γίνεται με επιτυχία. Απομένουν πλέον τελευταία 10 χιλιόμετρα. Ο τερματισμός πλέον κοντεύει και η τελική κατηφόρα προς το Σαμονί είναι γεγονός. Κινούμαι παράλληλα του ποταμού Arve και ο τερματισμός είναι μια ανάσα. Άπειρες οι σκέψεις και τα συναισθήματα. Τηλεφωνώ γρήγορα στην οικογένεια μου, η οποία με περιμένει στον τερματισμό. Όπως και στην εκκίνηση, έτσι και στον τερματισμό κόσμος παντού τριγύρω μου και οι επευφημίες alez alez να ακούγονται από παντού.

Τερματισμός : Τα συναισθήματα που βιώνει ένας συμμετέχων σε έναν αγώνα που τερματίζει είναι πάντα μοναδικά είτε είναι ένας αγώνας 5 χλμ είτε ένας μεγάλος αγώνας 100 μιλίων.

Ένοιωθα γεμάτος και υπέροχα που ένας τέτοιος άθλος έλαβε τέλος με επιτυχία. Στο μυαλό μου υπήρχαν ατελείωτες θετικές σκέψεις που λόγο και της έντασης και της μέγιστης προσπάθειας γινόντουσαν ξεχωριστές.

Όταν ξεκινούσα πριν από 10 χρόνια το τρέξιμο για να βελτιώσω απλά την φυσική μου κατάσταση ποτέ δεν θα περίμενα ότι θα έφτανα σε μια τέτοια προσωπική διάκριση.

Ωστόσο ο άνθρωπος έχει απεριόριστες δυνατότητες και μπορεί να πετύχει εξωπραγματικές καταστάσεις αρκεί να πιστέψεις σε εσένα, στον εαυτό σου.

Τερματίζω τα τελευταία μέτρα κρατώντας τα παιδιά μου τα οποία χαίρονται κι αυτά μαζί μου την επιτυχία αυτή. Συνολικός χρόνος 44:27:01

UTMB 14

Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αν δεν είχα την στήριξη και την κατανόηση από την οικογένεια μου, σίγουρα οι στιγμές αυτές δεν θα ήταν εφικτές.

Τον προσωπικό άθλο μου τον αφιερώνω στην οικογένεια μου αλλά και στον πατέρα μου, όπου είχε τον δικό του χώρο στον έναστρο ουρανό στις Άλπεις.

Πολλές μέρες αργότερα, αφότου επέστρεψα στην Ελλάδα συνειδητοποίησα ότι ο καθένας μας είναι ικανός να δοκιμάσει και να φτάσει στα όρια του αρκεί φυσικά να το πιστέψει.

Πίστεψε λοιπόν στον εαυτό σου και να θυμάσαι ότι οι μεγάλες κατακτήσεις έρχονται μέσα από μικρά και σταθερά βήματα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΠΑΚΗΣ

" Η Ζωή μας είναι μια διαρκής προσπάθεια με πασπαλισμένες στιγμές ευτυχίας"